رمزارز چیست؟

وارد شده در تاریخ ۱۳۹۷/۰۱/۳۱

اگر هنوز مقاله بلاک‌چین چیست را مطالعه نکردید، اینجا کلیک کنید

در سیستم بانک‌داری کلاسیک، این بانک‌ها و دولت‌ها هستند که ارزش پول و هر چیز دیگری را کنترل می‌کنند. دولت‌ها وقتی می‌خواهند ارزش یک پول را کاهش دهند از طریق بانک مرکزی اقدام به چاپ اسکناس می‌کنند و ارزش‌ها در بازار سقوط می‌کند و برعکس. عده‌ای بر این باورند که دولت‌ها و سیستم‌بانکی بشکلی ناعادلانه سهم هر انسان از بازار را تقسیم و ارزش‌گذاری می‌کند.

بیت‌کوین آنچیزی که شبکه خبر صدا و سیما نشان می‌دهد نیست! بیت‌کوین یک سکه طلا که روی آن حرف B چاپ شده باشد نیست! بیت‌کوین یک ارز دیجیتالی است که هیچ طعلقی به یک کشور و مردم خاصی ندارد.

در سال ۱۹۹۸ بسیاری از مردم آمریکا با تصمیماتی که سیاست‌مداران می‌گرفتند مخالف بودند و بر این عقیده بودند که این تصمیمات تنها به نفع بانک‌ها و سرمایه‌داران است، این تصمیمات باعث خواهد شد تا پولدار‌ها روز به روز پولدارتر شوند و مردم عادی نیز روز به روز مصرف‌گراتر شوند. گروه‌های مختلفی برای مقابله با این تصمیم‌ها شکل گرفت. گروهی از مردم برای آنکه از شر مالیات بسیار سنگین و سود وام‌های بانکی خلاص شوند، یک نوع پول جدید را در بین خود رواج دادند و صرف نظر از دلار با آن پول جدید دیجیتالی خود مبادلات را انجام می‌دادند.

مثلاً علی می‌خواد از حسین یک تلفن‌همراه جدید بخرد. قیمت این تلفن‌همراه در بازار ۱۰۰ دلار است که حسین می‌بایست پس از فروش تلفن به علی مبالغی را بابت مالیات و … به سیستم بانکی بپردازد. اما حسین و علی یک واحد پول جدید و وابسته به اعتبار را در بین خود تولید می‌کنند (مثلاً می‌گویند که هر ۲۰ دلار برابر با یک بیت‌کوین). در نتیجه علی و حسین در دفاتر دارایی خود می‌نویسند که علی به حسین ۵ بیت‌کوین داد؛ پس دارایی جدید علی منفی پنج و دارایی جدید حسین می‌شود پنج بیت‌کوین. به مرور زمان این نوع مبادلات محبوبیت زیادی کسب می‌کند و چیزی در حدود صد نفر مدتها از این روش برای خرید و فروش کالا استفاده می‌کنند.

معدنچی – استخراج کننده

اگر علی و حسین بخواهند از روش بانکی خرید خود را انجام دهند: چون علی در بانک صادرات و حسین در بانک سامان حساب دارند، پس باید علی به بانک صادرات بگویند که ۱۰۰ دلار از حساب من کم کن و به حساب حسین در بانک سامان واریز کن. در این روش بانک صادرات و بانک سامان هردو به بانک مرکزی متصل هستند و هردو می‌توانند از طریق بانک مرکزی موجودی حساب علی را چک کنند که آیا علی ۱۰۰ دلار دارد یا خیر و پس از آن به حساب حسین ۱۰۰ دلار اضافه کنند. اما در حالت بیت‌کن چه اتفاقی می‌افتد؟ اینجا که نه بانکی هست و بانک مرکزی! عده‌ای هستند که رایانه‌های خود را در اختیار شبکه بیت‌کوین قرار می‌دهند تا داد و ستد‌های بیت‌کن که در بستر اینترنت است از طریق رایانه‌های آن‌ها انجام شود. ساده‌تر بگویم: شما نرم‌افزار بیت‌کوین را روی رایانه خودتان نصب می‌کنید، علی برای اینکه آن ۵ بیت‌کوین را به حساب حسین واریز کند به رایانه شما وصل می‌شود و ۵ بیت‌کوین را از حساب خودش کم می‌کند و به حساب حسین اضافه می‌کند. در نتیجه: رایانه شما مانند یکی از شعب بانک‌های صادرات و سامان عمل خواهد کرد. شبکه بیت‌کوین هم برای قدردانی از شما که رایانه خودتان را در اختیار شبکه قرار داده‌اید، یک درصد از هر نقل و انتقالی را به شما پاداش می‌دهد. به شکل تخصصی به افرادی که رایانه خود را در اختیار بیت‌کوین قرار می‌دهند می‌گویند معدنچی و یا Miner. معدنچی‌ها از درصدی که شبکه برای نقل انتقال‌ها به آن‌ها پرداخت می‌کند سود دریافت می‌کنند. اگر قیمت بیت‌کوین افزایش پیدا کند، آن‌ها سود زیادی به دست خواهند آور و در مقابل اگر قیمت بیت‌کوین کاهش پیدا کند، دیگر برای معدنچی‌ها سودی نخواهد داشت که رایانه خود را در اختیار شبکه قرار دهند، پس همواره باید قیمت بیت‌کوین در یک حد معمول باقی بماند. درست است؟

بیت‌کوین برای شفافیت این اجازه را می‌دهد تا هرکسی که بخواهد وارد شبکه شود و رایانه‌خود را در اختیار شبکه قرار دهد. شما وقتی تصمیم می‌گیرید که معدنچی شوید و نرم‌افزار بیت‌کوین را روی رایانه خودتان نصب می‌کنید، شبکه بیت‌کوین یک دفترکل از تمامی حساب‌ها و دارایی‌ها را روی رایانه شما کپی می‌کند تا بتوانید داد و ستد‌ها، نقل و انتقالات و حساب و کتاب‌های جدیدی که رخ می‌دهد را شما هم در آن دفتر کل وارد کنید (بهرحال شما الان یک شعبه از بانک هستید و باید بدانید که هرکس چقدر در حسابش دارایی دارد).

در مقاله قبلی اشاره کردیم که این حساب و کتاب‌ها همگی برای امنیت بالا رمزنگاری شده‌اند. یکی از اصلی‌ترین تفاوت‌های رمز‌ارزها در همین روش رمزنگاری شبکه است. برای مثال روش رمزنگاری در بیت‌کوین SHA-256d، در اتریوم Ethash، در مونرو CryptoNight، در زدکش Equihash، در ریپل ECDSA و در دش نیز X11 می‌باشد (تا امروز بیش از چهارهزار رمزارز فعال وجود دارد که در اینجا تنها به تعدادی از آن‌ها اشاره می‌شود).

نرخ شبکه

اگر دولت چین روزی بخواهد تمام بیت‌کوین‌ها را برای خودش بنویسد کافی است که تعدادی از ابررایانه‌هایی که دارد را وارد شبکه کند و رمزنگاری شبکه را هک و یا رمزگشایی کند! برای جلوگیری از رمزگشایی در سیستم‌های جدید، الگوریتم‌ها بسیار قدرت‌مند شده و پارامتر‌های زیادی را لازم دارد تا یک رایانه بتواند آن شبکه را رمزگشایی کند. یکی از این پارامترها نرخ شبکه یا سختی شبکه می‌باشد.

نرخ شبکه یک عدد عمومی است. این عدد را خود شبکه با توجه به قدرت پردازش معدن‌چی‌ها بشکل کاملاً هوشمند مشخص می‌کند. اگر قدر پردازش شبکه افزایش یابد (رایانه‌های قدرتمند‌تری وارد شبکه شوند) میزان سختی شبکه نیز افزایش می‌یابد؛ در نتیجه معدنچی‌ها باید زمان بیشتری را برای رمزنگاری و رمزگشایی نقل و انتقالات مالی شبکه صرف کنند. این یعنی هرچقدر شما رایانه قدرتمندتری را وارد شبکه کنید، شبکه ناگهان از رمزنگاری دشوارتری استفاده می‌کند تا شما مجبور شوید زمان بیشتری را صرف رمزگشایی کنید. در سیستم‌های امنیتی معمولاً از همین روش برای جلوگیری از هک استفاده می‌کنند: خریدن وقت بیشتر تا هکرها یا منصرف شوند و یا دیگر هک کردن شبکه فایده‌ای نداشته باشد.

بازه زمانی

اما کی قرار است که هک کردن شبکه دیگر فایده‌ای نداشته باشد؟ شبکه باید چقدر وقت بخرد (زمان هک شدن شبکه را افزایش دهد) تا هکرها منصرف شوند؟ جواب: بین ده تا سی دقیقه! تمامی رمزارز‌ها در بازه‌های زمانی مشخصی تکرار می‌شوند. به همین دلیل هم به تمامی آن‌ها زنجیره بلوک‌ها گفته می‌شود. در بازه‌های زمانی مشخصی یک بلوک جدید آغاز و پایان آن زمان هم آن بلوک پایان می‌یابد و شبکه سراغ بلوک بعدی می‌رود. اما این یعنی چه؟

بیت‌کوین به تمام معدنچی‌ها سی دقیقه زمان می‌دهد (شبکه قدرت پردازش رایانه‌ها را می‌سنجد، حساب می‌کند که یک رایانه با این میزان قدرت پردازش در سی دقیقه چه میزان محاسبات الگوریتمی را می‌تواند انجام دهد، اگر مقداری بیشتر از یک بدست آمد پس خطر هک شدن شبکه وجود دارد و شبکه میزان نرخ شبکه را تا جایی که عدد بدست آمده برابر یک شود افزایش می‌دهد) تا تمامی نقل و انتقالات را رمزگشایی و رمزنگاری کنند. بعد از آن سی دقیقه، معاملات جدید وارد شبکه می‌شود و معدنچی‌ها به سراغ نقل و انتقالات جدید (بلوک جدید) می‌روند. هر یک از رمزارزها یک مقدار مشخصی را برای بازه زمانی خود در نظر گرفته‌اند که عموما بین ده تا سی دقیقه است.

کیف پول

در سیستم بانکداری کلاسیک شما با مراجعه به بانک و افتتاح حساب، یک شماره حسابی دریافت می‌کنید که دیگران می‌توانند به آن شماره حساب برای شما پول واریز کنند. در رمز‌ارزها هیچ بانک واسطی وجود ندارد که شما تشریف ببرید و حسابی افتتاح کنید! کافی است شما بر روی رایانه، تبلت و یا تلفن‌همراه خود یک نرم‌افزار کیف پول (نرم‌افزار مخصوص هر رمز‌ارز) را نصب کنید. در همان ابتدا که شما این نرم‌افزار‌ها را نصب می‌کنید، نرم‌افزار کیف‌پول به شما یک آدرسی به عنوان شماره حساب می‌دهد. مثلاً اگر شما کیف‌پول شبکه اتریوم را نصب کرده باشید آدرس شما چیزی شبیه به 0x227435D1264cc028d72b53478742dEef5E85B4F4 خواهد بود و یا آدرس‌های بیت‌کوین چیزی شبیه به 18fjcqDmHQteY1YW6b5mbJMc3nVzpUfg7B هستند. این آدرس‌ها هم همانند سایر بخش‌های رمزارز کاملاً رمزنگاری شده هستند و به همین خاطر است که ما فکر می‌کنیم این آدرس‌ها اعداد و حروف درهم برهم هستند. پس از نصب‌نرم‌افزار کیف‌پول، این نرم‌افزار همانند نرم‌افزار اینترنت بانک و یا همراه‌بانک عمل خواهد کرد، می‌توانید موجودی حسابتان را چک کنید، مبلغی را به حساب دیگری واریز کنید، برای دیگر فاکتور صادر کنید و …

همینجا باید بگویم که این اشتباه عموم مردم است که تصور می‌کنند دارایی‌ها در رمز‌ارزها محرمانه است؛ خیر! اساس رمزارزها بر شفافیت و روشن شدن شرایط است و موجودی تمامی حساب‌ها از طریق اینترنت قابل مشاهده است، چیزی که قابل مشاهده نیست این است که فلان شماره حساب مطعلق به چه کسی است، که البته این هم مسله پیچیده‌ای نیست زیرا شما برای دریافت پول همواره به مشتریان خود آدرس حساب خود را عنوان کرده‌اید و آن‌ها می‌دانند که شماره حساب شما چیست!

اگر می‌خواهید یک کیف پول رمزارز داشته باشید و بیشتر این مسله را درک کنید پیشنهاد می‌کنم از نرم‌افزار JAXX استفاده کنید. این نرم‌افزار هم بر روی تلفن همراه نصب می‌شود و هم بر روی رایانه شخصی شما.

در مقاله بعدی بیشتر در مورد استخراج و تولید رمزارزها صحبت خواهد شد.


# Cryptocurrency # BitCoin # Ethereum # Monero # BlockChain